Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ (στο κοινωνικό επίπεδο)

   Στο κοινωνικό επίπεδο η όξυνση του ταξικού κριτηρίου των μαζών οδηγεί σε αποδυνάμωση της ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής τάξης και σε απότομη αύξηση της αποφασιστικότητας των μαζών. Σε αυτό το κρίσιμο σημείο δύο δρόμοι υπάρχουν.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ (στο ατομικό επίπεδο)

   

   Η αστική εξουσία με εργαλείο το αστικό κράτος και την “αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία” οργανώνει και λειτουργεί έναν τεράστιο μηχανισμό επιβολής στις μάζες. Ιδεολογικής και οικονομικής επιβολής.    

   Η επιβολή πραγματοποιείται με τρείς μηχανισμούς.

Α. Τον εξαναγκασμό του εργαζόμενου στην μισθοδουλία και επομένως στην οικονομική εξάρτηση απο τον εργοδότη καπιταλιστή. Την οικονομική εξάρτηση και τον πνιγηρό ανταγωνισμό του μικροεπαγγελματία-αυτοαπασχολούμενου απο τον καπιταλιστή “ανταγωνιστή”.

Β. Την δωροδοκία και εξαγορά των ανταγωνιστικών τάξεων του καπιταλιστή εκ μέρους του καπιταλιστικού αστικού κράτους. Οσο πιό ψηλά στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα βρίσκεται το κράτος της αστικής τάξης τόσο πιό έντονα συμμετέχει ο μηχανισμός αυτός.

Γ. Την παραπλάνηση των μαζών απο τους μηχανισμούς του αστικού κράτους.

ΤΑΞΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ – ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

Μιά ιδεολογική προσέγγιση της ταξικής κατάστασης των σύγχρονων κοινωνιών θα μας οδηγήσει σε καίρια πολιτικά συμπεράσματα. 

 

Ο μικροαστισμός πρώτα και κύρια μπορεί να αντιπροσωπεύει πραγματική ταξική θέση μέσα σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Τότε μιλάμε για μια υπάρχουσα και κεκτημένη ταξική θέση μέσα στην μάζα που αποκαλούμε μεσαία στρώματα της κοινωνίας. Σε αυτά τα μέλη της κοινωνίας η ταξική τους θέση ανταποκρίνεται και αντιστοιχίζεται με την μικροαστική τους αντίληψη. Ομως ο μικροαστισμός σαν αντίληψη μπορεί να εισχωρεί και σε κοινωνικές τάξεις που τα μέλη τους δεν “κατέχουν” μια πραγματική ταξική θέση στα μεσαία στρώματα. Μιλάμε για την εργατική τάξη με την ευρύτερη έννοια, μέσα στην οποία διαχέονται μικροαστικές αντιλήψεις όταν στις καπιταλιστικές κρίσεις μαζικά φτωχοποιούνται και προλεταριοποιούνται μεγάλα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων και έτσι αποκτούν με την καταστροφή τους πραγματική ταξική θέση μέσα στην εργατική τάξη. Αυτό δεν σημαίνει όμως οτι απαραίτητα θα αποκτήσουν και ταξική συνείδηση της νέας τους κατάστασης. Οσοι δεν καταφέρουν να αποκτήσουν τέτοια συνείδηση και ταξική αυτογνωσία, απλά θα ζήσουν σαν προλετάριοι με την ελπίδα να ξανακερδίσουν την χαμένη κοινωνική θέση, συμβάλλοντας στην “κυκλοφορία” των μικροαστικών τους αντιλήψεων μέσα στην εργατική τάξη. Απο την άλλη στις φάσεις της καπιταλιστικής άνθησης και επέκτασης κάμποσα μέλη όλων των κοινωνικών ομάδων ανέρχονται σε ταξικές θέσεις (εργάτες περνούν στα μεσαία στρώματα και απο εκεί λίγοι μπορεί να περάσουν και στα μεσοαστικά και ελάχιστοι προς τα μεγαλοαστικά στρώματα) ή κάποιοι νομίζουν ψευδαισθητικά πως ανεβαίνουν τα “σκαλιά” της κοινωνίας ή πως είναι σίγουροι πως θα τα ανέβουν. Ολη αυτή η φαινομενικά “θετική” κοινωνική κίνηση και η “θετική” κοινωνική ψυχολογία διογκώνουν τις μικροαστικές αντιλήψεις ραγδαία σε όλες τις κοινωνικές ομάδες. Τα όνειρα όλων ... “παίρνουν φωτιά” που προήλθε απο μια σπίθα που ξεπηδά απο ένα ξεραμμένο σαράκι στα μυαλά των ανθρώπων. Είναι το σαράκι της ιδιοκτησίας και της “αρπαγής” της μεγάλης ευκαιρίας. Είναι οι μικροαστικές αντιλήψεις.